گرمترین سیاره منظومه ی خورشیدی

گرمترین سیاره منظومه شمسی،سیاره تیر(عطارد) که نزدیکترین سیاره به خورشید است،نیست! گرمترین سیاره منظومه شمسی، سیاره ونوس (زهره) است که بعد از تیر نزدیکترین سیاره به خورشید می باشد. ونوس بسیار گرم است زیرا بر خلاف تیر(عطارد) اتمسفر دارد. اتمسفر تقریبا شبیه پنجره های یک گلخانه عمل می کند . گرما را در سطح خود نگاه می دارد.

حرارت ونوس حدود ۹۰۰ فارنهایت است که در این حرارت فلزاتی مانند قلع ، سرب و روی ذوب می شوند.

زهره

سیاره شناسان با مشکلات زیادی برای شناسایی شرایط موجود در سطح سیاره زهره مواجه هستند، چرا که جو این سیاره همیشه با لایه ای بسیار ضخیم از ابر اسید سولفوریک پوشیده شده است. دمای سطح این سیاره در برخی مواقع به ۴۸۰ درجه سانتیگراد هم می رسد. به نظر می رسد دمای بالای سیاره زهره به خاطر اثر پدیده گازهای گلخانه ای باشد. این پدیده باعث شده است تا زهره داغ ترین سیاره منظومه شمسی لقب بگیرد.

آغاز شب و سیارهٔ زهره در حال غروب

زُهره (با نام پارسی ناهید و لاتین ونوس) به ترتیب نزدیکی به خورشید، دومین سیاره زمین‌سان منظومه خورشیدی است که مدار آن در میان مدارهای زمین و تیر (عطارد) قرار گرفته‌است. زهره نزدیک‌ترین سیاره به زمین است و بعد از ماه، درخشان‌ترین جرم آسمانی طبیعی است که به هنگام شب در آسمان زمین دیده می‌شود و قدر ظاهری آن به ۴٫۶- می‌رسد.

زهره، بدون ماه است و در مدار تقریباً دایره‌واری به‌دور خورشید می‌گردد. برخی منجمان باور بر این دارند که سیاره عطارد، ماه زهره بوده‌است که از آن جدا شده و در مدار خورشید قرار گرفته‌است .زهره از بسیاری دیدگاه‌ها ازجمله اندازه، جرم، گرانش و ترکیبات ساختاری به زمین همانندی دارد و به خاطر همین نزدیکی‌ها آن را سیاره «خواهر زمین» نیز خوانده‌اند.

این سیاره دارای هواکره است. جو ضخیم و غلیظ آن موجب می‌شود که دیدن سطح آن از طریق رصد، دشوار باشد. بیشتر هواکره آن را کربن دی‌اکسید تشکیل داده و در ابرهای فوقانی آن قطرات ریز سولفوریک اسید وجود دارد. وجود کربن دی‌اکسید در جو این سیاره که گرما را در سیاره نگه می‌دارد دمای آن را به مقدار بسیار چشم‌گیری (۴۸۰ درجه سانتیگراد نزدیک سطح سیاره) افزایش داده‌است.

این سیاره یکی از سیاره‌های سنگی و فشرده و دارای آتشفشان‌های فعال، زمین‌لرزه و رشته‌کوه است. زمان لازم برای یکبار گردش این سیاره به دور خورشید ۲۲۵ روز زمینی است.

زهره در سنجش با بیشتر سیاره‌ها در سامانه خورشیدی از جمله زمین، کروی‌تر است و به علت چرخش بسیار آهسته دور محوری آن، پدیده تورفتگی یا مسطح شدن قطب‌ها و برآمدگی یا تورم نواحی استوایی در آن، کمتر از دیگر سیارات رخ می‌دهد. طول یک شبانه‌روز زهره از یک سال این سیاره کمی بلندتر است.

ابن سینا در سده یازده میلادی گذر زهره از مقابل قرص خورشید را مشاهده کرده‌است. ابن باجه اخترشناسی اندلسی در سده دوازدهم میلادی از رصد دو سیاره به شکل دو نقطه سیاه بر سیمای خورشید خبر داد که یک قرن پس از او قطب‌الدین شیرازی، ستاره‌شناس ایرانی در رصدخانه مراغه آن را به‌درستی با عنوان گذر زهره و تیر از جلوی خورشید شناسایی کرد.

ستاره شناسان باور دارند که دمای زیاد سطح ناهید را می توان با اثر گلخانه ای توضیح داد. یک گلخانه اجازه می دهد انرژی تابشی از خورشید بتابد ولی مانع از آن می شود که بیشتر گرما از آن منعکس شود. ابرهای ضخیم و جو متراکم ناهید همین کار را انجام می دهند. انرژی تابشی خورشید به جو سیاره می رسد، ولی ذرات بزرگ اسید سولفوریکی که در ابر وجود دارند و مقدار زیاد دی اکسید کربنی که در جو وجود دارد بیشتر انرژی خورشید را درسطح سیاره به دام می اندازد.

ناهید حدود چهار پنجم جرم زمین را دارد. نیروی جاذبه روی ناهید کمتر از زمین است. به همین دلیل وزن یک شیء ۴۵ کیلوگرمی بر روی زمین، روی ناهید به حدود ۴۰ کیلوگرم می رسد. ناهید همچنین نسبت به زمین تراکم کمتری دارد. یعنی وزن تکه ای از ناهید کمی کمتر از وزن همان تکه از زمین است. ناهید بعد از زمین و تیر (عطارد) متراکم ترین سیاره منظومه شمسی ما است.

 مدار

ناهید بعد از تیر نزدیک ترین سیاره به خورشید است. متوسط فاصله ناهید از خورشید حدود ۶۷٫۲ میلیون مایل (۱۰۸٫۲ میلیون کیلومتر) است (زمین ۱۵۰ میلیون کیلومتر و تیر ۵۷٫۹ میلیون کیلومتر از خورشید فاصله دارند).

مدار ناهید بیشتر دایره ای شکل است تا بیضی شکل. در حالی که مدار بیشتر سیارات دیگر بیضی شکل است.

سطح و جو

گرچه ناهید قل زمین نامیده می شود، ولی وضعیت سطحش خیلی با زمین فرق می کند. زمین شناسان به سختی درباره سطح ناهید چیزی آموخته اند. چون این سیاره با ابرهای ضخیمی از اسید سولفوریک پوشیده شده. در نتیجه دانشمندان از رادار، تجهیزات ستاره شناسی رادیویی و کاوشگرهایی که به ناهید می روند برای به دست آوردن اطلاعات استفاده می کنند.

اولین فضاپیمایی که به ناهید رفت

ونرا۳ (Venera3) اولین فضاپیمایی بود که به ناهید رسید. این فضاپیمای اتحاد شوروی سابق در سال ۱۹۶۵ به ناهید فرستاده شد. در سال ۱۹۶۶ به ناهید رسید و کپسولش با چتر نجات روی سیاره فرود آمد. اما درست قبل از این که به جو ناهید وارد شود تماس با این فضاپیما قطع شد.

سیاره ناهید به عنوان قل زمین شناخته می شود. چون از نظر اندازه، جرم، ترکیب و فاصله از خورشید این دو سیاره خیلی شبیه به هم هستند. هیچ سیاره دیگری هم به اندازه ناهید به زمین نزدیک نمی شود. وقتی ناهید خیلی به زمین نزدیک می شود فاصله اش از زمین به حدود ۲۳٫۷ میلیون مایل (۳۸٫۲ میلیون کیلومتر) می رسد.

وقتی از زمین به ناهید نگاه می کنیم، ناهید از هر سیاره دیگری یا از هر ستاره دیگری درخشان تر است. به خاطر نزدیکی ناهید به زمین و ابرهای دورش که نور خورشید را منعکس می کنند، این سیاره درخشان ترین سیاره در آسمان به نظر ما می رسد. در زمان های مشخصی از سال، ناهید در میان ستاره ها و سیاره ها اولین شیئی است که درشامگاه در غرب آسمان دیده می شود. در زمان هایی نیز آخرین شیئی است که هنگام صبح در شرق آسمان دیده می شود. حتی وقتی ناهید نزدیک زمین است، در هنگام بیشترین میزان درخشندگیش می توان آن را در نور روز هم مشاهده کرد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
همین حالا دیدگاه خود را ثبت کنید!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *