آنتی بیوتیک چیست؟

«آنتی‏ بیوتیک» دارویی است که باکتری‏ها و سایر موجودات میکروسکوپی بیماری زا را از بین می‏برد. این داروها به بدن کمک می‏کنند تا به مقابله با بیماری‏ها بپردازد؛ از این رو از آنها برای درمان بسیاری از بیماری‏ها استفاده می‏شود.

واژه آنتی بیوتیک از «آنتی‏بیوسیز» گرفته شده است. آنتی به معنی «ضد» و بیوسیز به معنی «زیست» است. آنتی بیوتیک‏ها فقط انواع معینی از موجودات میکروسکوپی (مثل باکتری‏ها) را از بین می‏برند. در واقع آنتی‏بیوتیک‏ها مواد شیمیایی‏اند که از برخی موجودات ذره‏بینی مثل باکتری و کپک و یا برخی از گیاهان به دست می‏آیند.

عصر استفاده از آنتی‏بیوتیک از حدود سال ۱۹۲۸ میلادی با کشف نوعی «پنی‏سیلین» توسط  «سرالکساندر فلمینگ» آغاز شد. پنی‏سیلین در درمان ذات‏الریه سرفه التهاب گلو، کورک‏ها، زخم‏ها و غیره موثر است. «استرپتومایسین» نوع دیگری ازآنتی‏بیوتیک است که برای درمان بیماری سل استفاده می‏شود.

انواع گوناگون آنتی‏بیوتیک‏ها از جمله «آمپی‏سیلین» «نتراسیکلین»، «کلرومایسین» و غیره برای بهبود و درمان بیماری‏های گوناگون مورد استفاده قرار می‏گیرند. امروزه بیش از ۸۰ نوع آنتی‏بیوتیک شناخته شده وجود دارد. برخی از این داروها فقط  گونه‏های خاصی از موجودات ذره‏بینی را از بین می‏برند؛ در حالی که برخی دیگر طیف وسیعی از انواع مختلف باکتری‏ها را نابود می‏کنند.

دانشمندان هنوز به درستی از نحوه عملکرد آنتی‏بیوتیک‏ها بر ضد عوامل بیماری زا آگاه نیستند. برخی از محققین معتقدند که آنتی‏بیوتیک‏ها از رسیدن اکسیژن به میکرب‏های بیماری زا جلوگیری می‏کنند و در نتیجه موجب مرگ آنها می‏شوند. برخی دیگر می‏گویند آنتی‏بیوتیک‏ها مانع تغذیه میکرب‏ها از بدن می‏شوند؛ به این ترتیب میکرب‏ها در نتیجه فقدان مواد غذایی می‏میرند.

به هر حال آنتی‏بیوتیک‏ها به هر صورت که عمل  کنند، موجب از بین رفتن عوامل بیماری زا می‏شوند. هر ساله میلیون‏ها بیمار در سراسر جهان با استفاده از این داروها بهبود می‏یابند.

در سال ۱۹۳۰ میلادی ۲۰ تا ۸۵ درصد مرگ و میرها در آمریکا‏ ناشی از ابتلا به بیماری ذات‏الریه بود.

در سال ۱۹۶۰ میلادی این میزان به پنج درصد رسید. مرگ و میرهای ناشی از بیماری حصبه نیز از ده درصد به دو درصد کاهش پیدا کرد. آنتی‏بیوتیک‏ها برای درمان بیماری‏هایی مثل عفونت گلو، تب روماتیسمی و غیره نیز به کار می‏رود.

البته این داروها اثرات نامطلوبی نیز دارند. مثلاً ممکن است باعث ایجاد حساسیت شوند. در چنین حالتی، کهیر یا علایم دیگری در بدن ظاهر می‏شود. گاهی اوقات حساسیت و واکنش بدن نسبت به این داروها چنان شدید است که منجر به مرگ بیمار می‏شود. آنتی‏بیوتیک‏ها در برخی از افراد موجب بروز بیماری‏های دیگری می‏شوند.

علائم وقف در قرآن

حتماً در هنگام قرائت قرآن کریم با حروفی مانند ( م ـ لا ـ ج و …) که روی بعضی از کلمات قرار داده شده است برخورد کرده اید . این حروف علائمی هستند که قاریان قرآن را به محلهای وقف و ابتدا راهنمایی می کنند .

محل وقف : محل مناسبی است که قاری قرآن تلاوت خود را به طور موقت قطع نموده و تجدید نفس می نماید .

محل ابتدا : محل مناسبی است که قاری قرآن تلاوت خود را از آن محل ابتدا می کند .

در این درس با علائم وقف آشنا می شوید .

م : وقف لازم ، این علامت بیانگر آن است که وقف ، حتماً باید انجام شود و از بعد از آن شروع به تلاوت نمود .

لا : وقف ممنوع ، این علامت بیانگر آن است که نباید وقف نمود ؛ اما آخر آیه وقف به آن بلا مانع است .

ط : وقف مطلق ، این علامت بیانگر آن است که وقف به آن نیکوست و از بعد آن می توان شروع نمود .

ج : وقف جایز ، این علامت بیانگر آن است که وقف و وصل آن بلا مانع است و از بعد آن می توان شروع نمود .

قلی : این علامت بیانگر آن است که وقف بهتر است و از بعد آن می توان شروع کرد .

صلی : این علامت بیانگر آن است که وصل بهتر است ؛ اما وقف نیز بلا مانع است .

ز : وقف مجوَّز ، این علامت بیانگر آن است که وقف بلا مانع است ؛ اما برای شروع بهتر است از قبل آن ابتدا نمود .

ص : وقف مرخص ، این علامت در آیاتی بکار می رود که کلام طولانی است ؛ و عبارات از حیث معنا به یکدیگر مرتبط می باشند لذا به علت کمی نفس می توان در این محل وقف نمود و بعضاً از بعد آن نیز ابتداء کرد .

ض : وقف معانقه ، وقف بر یکی از آن دو جایز است .