کارت مغناطیسی (علوم چهارم ابتدایی فصل آهنربا)

نوار مغناطیسی (Magnet) در کارت­ های مغناطیسی

کارت مغناطیسی یکی از انواع کارت­ها می­ باشد که از آن به عنوان اولین کارتی یاد می­شود که در زمینه تجارت الکترونیک به عنوان کارت بانکی به صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفت. استفاده مکرر از آن امروزه در زندگی ما بر کسی پوشیده نیست، اما تا­کنون با خود فکر کرده ­اید این کارت­ها چگونه کار می­کنند؟

شاید پاسخ شما صحیح باشد، از طریق نوار مغناطیسی که در پشت کارت قرار دارد. اما پاسخ این­که این نوار مغناطیسی (Magnet) چگونه کار میکند را هم می­دانید؟ امروز به پاسخ این سوال می­ پردازیم.

کارت مغناطیسی

کارت­ های مغناطیسی از جنس PVC می­ باشند و تا حدودی شکننده هستند و نباید مقابل نور و حرارت شدید قرار گیرند. همچنین قرار دادن این نوع کارت­ ها در مجاورت اجسامی که خاصیت آهن­ربایی دارند یا ضبط­ صوت، تلویزیون، بلند­گو و موبایل باعث از بین رفتن اطلاعات ذخیره­ شده در نوار آن­ها می ­شود.

ساختار نوار مغناطیسی
نوار مغناطیسی از ذره های ریزی مبتنی بر آهن که در لایه ای از پلاستیک پوشانده شده، ساخته شده است. در نوار مغناطیسی با تغییر خاصیت مغناطیسی، ذرات کوجک مبتنی بر اهن اطلاعات را ذخیره می کند. البته این نوار ها به علت محدودیت های فیزیکی موجود نمی توانند اطلاعات زیادی را شامل شوند.
این نوار شبیه نوار کاست است که محکم پشت کارت چسبیده است. به جای اینکه موتور نوار را بخواند، دست شما که کارت را در دستگاه کارت خوان حرکت می دهد باعث خواندن اطلاعات می شود.
روی این کارت ها بنابر استاندارد ایزو(۷۸۱۱ ) و کنفدراسیون بین المللی الکترونیک (ISO/IEC ) سه شیار وجود دارد. معمولا شیار اول اطلاعاتی از قبیل نام دارنده و شماره حساب شخص می باشد. کارت اعتباری شما معمولا از شیار اول و دوم استفاده می کند. شیار سوم برای خواندن و نوشتن از قبیل کد رمز، کد کشور، مبلغ مجاز و پول رایج را نگهداری می کند. اما این ها به عنوان یک استاندارد بین بانک ها نیست.

در واقع شیار دوم و سوم شامل اطلاعات کنترلی می باشد.زمانی که شرکت پذیرنده کارت، اطلاعات کارت را دریافت کرد، اعتبار داده های موجود در نوار مغناطیسی که شامل مواردی چون : صحت شماره کارت، مورد استفاده کارت و محدودیت کارت اعتباری، مورد استفاده کارت را می سنجد.
شاید برایتان پیش امده باشد که دستگاه خودپرداز ATM کارت شما را قبول نکند! در این صورت یا نوار مغناطیسی کارتتان کثیف و یا خراشیده شده است یا همان طور که قبلا گفته شد به علت قرار گرفتن کارت در میدان مغناطیسی، اطلاعات نوار مغناطیسی پاک شده است.

مواد تشکیل دهنده ذرات، وادارندگی نوار را تعیین می‌کند. وادارندگی پایین از اکسید آهن و وادارندگی بالا از مواد دیگری همچون هیدروکسید آهن و باریم به عنوان مواد تشکیل دهنده استفاده می‌کند. این مواد با ماده‌های چسبناکی مانند رزین (صمغ کاج) ترکیب شده‌اند تا برای پوشاندن قسمت مورد نظر ماده آبکی یکدستی را تشکیل دهند. در اغلب کارتهای مورد استفاده، ماده آبکی روی پلاستیک آن روکش شده‌است، این روکش به جهت قابلیت جابجایی و لمس بسیار نازک می‌باشد. روکشها به عرض نوار بریده شده و در فرایند ساخت کارت بکار برده می‌شود. روشهای عملیات شامل ورقه ورقه شدن (ساخت ورقه‌ای نوار و پوشش پلاستیکی بر روی کارت)، مهر و موم داغ (استفاده از قالبهای داغ برای انتقال اکسید نوار از پشت به داخل کارت بعد از مشخص کردن و بریدن سایز) پوست اندازی بعد از سرد شدن (کنده شدن اکسید نوار از روی کارت) می‌باشد. هر روشی دارای مزیت خاص خود بوده که به استفاده‌کنندگان کارت نامربوط می‌باشد. روکش مستقیم مایع اکسیدی در طول فرایند ساخت کارت، روش دیگری از قرار گیری نوار بر روی کارت می‌باشد (کارت کاغذی بر کارت پلاستیکی ارجحیت دارد). با استفاده از این تکنیک، با فرایند کاهش هزینه ساخت روبرو هستیم هرچند کیفیت، افت پیدا خواهد کرد. روکش آبکی بر روی لایه (پوشش پلاستیکی یا مستقیم بر روی کارت) روش دیگری است که در آن ذرات موجود در ماده آبکی به منظور ارایه سیگنالهای خوب و مناسب و به دور از پارازیت کنار هم ردیف می‌شوند؛ که دقیقاً مانند حذف کردن سرو صداهای (خش) روی نوار ضبط شده قدیمی می‌ماند. به منظور مرتب کردن ذرات، نوار با ماده آبکی از میدان مغناطیسی عبور داده می‌شود، به ۲ دلیل استفاده از ذرات اکسید آهن نسبتاً آسان می‌شود: ذرات دارای وادارندگی پایین هستند که برای جهت دادن آنها نیازی به میدان مغناطیسی بزرگی نیست؛ و ذرات سوزنی شکل بوده و با نسبت حدود شش تا یک وجود دارند. ذرات سوزنی دارای محور آسانی می‌باشند که تساهل در پردازش را در چیدمان فراهم می‌سازد و این فرایند با استاندارد وادارندگی بالا سازگار نیست. ذرات مورد استفاده در وادارندگی بالا مسطح هستند که این خاصیت، باعث ایجاد محور مغناطیسی شده و برای دستیابی به بهترین عملکرد نوار، ذرات را بر روی لبه سطح نگه می‌دارد. کاملاً روشن است که به همان سرعت حذف میدان از نوار، ذرات به از بین رفتن تمایل دارند. نگه داشتن ذرات کنار نوار و شکل‌گیری مواد آبکی، بخشی از مهارت و فرایند طراحی در طی ساخت وادارندگی بالا می‌باشد.

کارت مغناطیسی یکی از انواع کارت است که دارای یک نوار مغناطیسی بوده حاوی چند لایه اطلاعات می‌باشد. جنس این کارت‌ها اغلب از جنس PVC می‌باشد. عمده استفاده این کارت‌ها به عنوان کارت‌های بانکی، کارت‌های تخفیف، کارت‌های ساعت زنی و … می‌باشد. ساخت این کارت‌ها دارای استانداردهایی به  ISO/IEC 7810, ISO/IEC 7811, ISO/IEC 7812, ISO/IEC 7813, ISO 8583, ISO/IEC 4909نامهای  می‌باشد و در ایران نیز مطابق با استانداردهای فوق تولید می‌گردد.

فارست پری، یک مهندس آی بی ام  در سال ۱۹۶۰، ایده محافظت از نوار مغناطیسی که رسانه ذخیره‌سازی غالب در آن زمان بود در کارت‌های پلاستیکی را داشت. اما او در این راه ناامید شده بود زیرا هر نوار چسبنده‌ای که سعی می‌کرد تولید کند با نتایج ناموفقی رو به رو می‌گشت؛ و حتی هرزمان که به هدف خود می‌رسید نوار قابل چسبیدن می‌شد، عملکردی نداشت و قابلیت مغناطیسی از خود نشان نمی‌داد. روزی پس از گذراندن چندین ساعت خسته کننده در آزمایشگاه در تلاش برای به دست آوردن چسب مناسب، با چند تکه از نوار مغناطیسی و کارت‌های پلاستیکی به خانه بازگشت. هنگامی که به خانه وارد شد همسرش دوروتی را دید که در حال اتو کردن لباس است. وقتی که جریان تلاش‌های بی‌نتیجه اش در قرار گذاشتن نوار مغناطیسی روی پلاستیک را برای دوروتی بازگو کرد، همسرش به او پیشنهاد کرد که از اتو برای ذوب کردن نوار روی پلاستیک استفاده کند. فاستر بدون فوت وقت این کار را امتحان کرد که در کمال تعجب او جواب داد. اتو گرمای کافی برای پیوستن نوار به کارت را داشت؛ و از سویی قابلیت مغناطیس را نیز حفظ کرد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
همین حالا دیدگاه خود را ثبت کنید!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *