علائم وقف در قرآن

حتماً در هنگام قرائت قرآن کریم با حروفی مانند ( م ـ لا ـ ج و …) که روی بعضی از کلمات قرار داده شده است برخورد کرده اید . این حروف علائمی هستند که قاریان قرآن را به محلهای وقف و ابتدا راهنمایی می کنند .

محل وقف : محل مناسبی است که قاری قرآن تلاوت خود را به طور موقت قطع نموده و تجدید نفس می نماید .

محل ابتدا : محل مناسبی است که قاری قرآن تلاوت خود را از آن محل ابتدا می کند .

در این درس با علائم وقف آشنا می شوید .

م : وقف لازم ، این علامت بیانگر آن است که وقف ، حتماً باید انجام شود و از بعد از آن شروع به تلاوت نمود .

لا : وقف ممنوع ، این علامت بیانگر آن است که نباید وقف نمود ؛ اما آخر آیه وقف به آن بلا مانع است .

ط : وقف مطلق ، این علامت بیانگر آن است که وقف به آن نیکوست و از بعد آن می توان شروع نمود .

ج : وقف جایز ، این علامت بیانگر آن است که وقف و وصل آن بلا مانع است و از بعد آن می توان شروع نمود .

قلی : این علامت بیانگر آن است که وقف بهتر است و از بعد آن می توان شروع کرد .

صلی : این علامت بیانگر آن است که وصل بهتر است ؛ اما وقف نیز بلا مانع است .

ز : وقف مجوَّز ، این علامت بیانگر آن است که وقف بلا مانع است ؛ اما برای شروع بهتر است از قبل آن ابتدا نمود .

ص : وقف مرخص ، این علامت در آیاتی بکار می رود که کلام طولانی است ؛ و عبارات از حیث معنا به یکدیگر مرتبط می باشند لذا به علت کمی نفس می توان در این محل وقف نمود و بعضاً از بعد آن نیز ابتداء کرد .

ض : وقف معانقه ، وقف بر یکی از آن دو جایز است .

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
همین حالا دیدگاه خود را ثبت کنید!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *